Serena nie przeprasza, Serena przeprasza – skandalu ciąg dalszy

/ Tomasz Krasoń , źródło: sonyericssonwtatour.com, foto: AFP

Pomimo że w nocy z niedzieli na poniedziałek zakończył się US Open pań, wciąż nie milkną echa skandalu, jaki miał miejsce na Arthur Ashe Stadium podczas meczu półfinałowego. Serena Williams wdała się wówczas w kłótnie z sędziami, a punkt odebrany jej za niesportowe zachowanie dał zwycięstwo Kim Clijsters.

Serena Williams nie przeprosiła za swoje zachowanie bezpośrednio po zakończeniu spotkania. W wydanym później oświadczeniu również nie wyraziła skruchy:

"Ostatniej nocy wszyscy mogli zobaczyć pasję, którą wkładam w swoją pracę. Teraz, gdy miałam trochę czasu na odzyskanie spokoju, dostrzegłam, że podczas niesprawiedliwej decyzji sędziego liniowego, w ogniu walki, pozwoliłam pasji i emocji pokonać samą siebie i cała sprawa zakończyła się kiepsko. Chciałabym podziękować moim fanom za wsparcie i zrozumienie, że jestem tylko człowiekiem. Oczekuję dalszej drogi, zarówno zawodowej, jak i osobistej, z wami wszystkimi, z nowym doświadczeniem”.

Serena Williams zrehabilitowała się dopiero w następnym oświadczeniu. Tenisistka, którą ukarano karą 10 500 dolarów grzywny i możliwością wykluczenia z przyszłorocznego US Open napisała:

„Chciałabym wyjaśnić moje wcześniejsze tłumaczenia, tak by wszystko było jasne. chciałabym jak najszczerzej przeprosić, po pierwsze panią sędzinę, Kim Clijsters, federację tenisową, a przede wszystkim kibiców tenisa za moje zachowanie. Jestem kobietą wierzącą, o ogromnej dumie i poczuciu tego co właściwe. I przyznaję kiedy popełniam błąd. To musi być jasno powiedziane wszystkim młodym ludziom. Moje zachowanie było niewłaściwe. Tak się nie postępuje. Niezależnie od tego czy się przegrywa czy wygrywa. To powinien być przykład. Uczymy się na tym co nas spotka, nieważne czy to rzeczy dobre czy złe. Ja wiem, że to doświadczenie sprawi, ze będę lepsza osobą”.

O całym incydencie wypowiedział się także Stacey Allaster, sędzia tenisowej federacji WTA:

„Zachowanie Sereny Williams ostatniej nocy było nieodpowiednie i niedopuszczalne. Bez względu na okoliczności, żaden zawodnik nie ma prawo brać udziału w takim wybryku bez ponoszenia konsekwencji. Rozmawiałem z przedstawicielami Amerykańskiej Federacji Tenisowej i zgadzam się z działaniami, które podjęli”.

„Serena to wspaniała sportsmenka, która wiele zrobiła dla naszego sportu. Jestem pewien, że wciąż będzie wzorem dla milionów młodych kobiet, które chcą grać w tenisa i przełamywać kolejne bariery, tak jak Serena. Dla jej autorytetu ważne jest, aby zdała sobie sprawę ze swojego niedopuszczalnego zachowania. Wierzę, że jej wcześniejsze oświadczenie jest uznaniem odpowiedzialności wobec fanów”.

Przeczytaj relacje z feralnego półfinału pomiędzy Sereną Williams i Kim Clijsters!

Szczecin: dwóch Polaków już za burtą

/ Michał Jaśniewicz , źródło: pekaoszczecinopen.eu, foto: pekaoszczecinopen.eu

Pierwszy dzień Pekao Szczecin Open nie okazał się udany dla polskich tenisistów. Mecze pierwszej rundy przegrali, grający dzięki „dzikiej karcie”, Rafał Gozdur oraz Grzegorz Panfil. Imponująco start w stolicy województwa zachodniopomorskiego rozpoczął główny faworyt imprezy – Albert Montanes.

Różnica w rankingu pomiędzy Rafałem Gozdurem a Frederico Gilem wynosi ponad 1300 pozycji na korzyść Portugalczyk. Na korcie takiej przepaści nie było widać, ale w decydujących momentach górę brało doświadczenie Gila. 24-letni Portugalczyk wykorzystał w meczu z Gozdurem pięć z ośmiu szans na przełamanie, samemu dwukrotnie tracąc podanie. Ostatecznie pochodzący z Lizbony tenisista zwyciężył w godzinę oraz trzydzieści dwie minuty 6:2, 7:5.

„Po meczu byłem niezadowolony, ale z czasem dotarło do mnie, że właściwie nie było źle. Okazało się, że nie taki diabeł straszny. Szkoda zwłaszcza przewagi z drugiego seta, gdy prowadziłem już 3:0. Po pierwszym secie powiedziałem sobie, że pora wreszcie grać w tenisa. Udało się, choć tylko na chwilę. Portugalczykowi pomogło doświadczenie. Takie mecze dają pewność psychiczną, że warto trenować” – stwierdził na pomeczowej konferencji prasowej Rafał Gozdur.

Większa szansę na awans do drugiej rundy dawano Grzegorzowi Panfilowi. Pierwszy set potwierdził te nadzieje, gdyż Polak wygrał z Guillaume Rufinem 6:4. W drugiej partii tenisista z Bytomia zaczął od wygrania pierwszy dwóch gemów. Francuz straty jednak odrobił i drugą osłonę wygrał 7:5. Trzecią partię to Rufin rozpoczął lepiej, zapisując na swoje konto trzy pierwsze gemy. Panfil stratę breaka zniwelował, ale końcówka spotkania należała do reprezentanta Francji, który zwyciężył w decydującym secie 6:3.

W poniedziałek szczecińskiej publiczności zaprezentowała się również największa gwiazda imprezy. 48. w rankingu Hiszpan potrzebował zaledwie czterdziestu czterech minut na uporanie się z Czechem Lukasem Rusolem, zwyciężając 6:0, 6:2.

Wyniki pierwszej rundy:
Frederico Gil (Portugalia, 7) – Rafał Gozdur (Polska, WC) 6:2, 7:5
Guillaume Rufin (Francja) – Grzegorz Panfil (Polska, WC) 4:6, 7:5, 6:3
Albert Montanes (Hiszpania, 1) – Lukas Rosol (Czechy) 6:0, 6:2

Sprawdź komplet poniedziałkowych wyników challengera w Szczecinie

Kanton: Powrót do Azji i zwycięstwo Goworcowej

/ Tomasz Krasoń , źródło: sonyericssonwtatour.com, foto: sonyericssonwtatour.com

Po wielkich tenisowych emocjach, jakie miały miejsce w Nowym Jorku, panie przenoszą się na zupełnie inny kontynent. W chińskim Katonie rozpoczyna się turniej CHINA GDD z cyklu WTA International (pula nagród 220 tysięcy dolarów). Na starcie zabraknie największych gwiazd, ale pojawią się ciekawe postacie, takie jak Katarina Srebotnik, Anabel Medina Garrigues i Shuai Peng.

Przed rokiem w Kantonie najlepsza okazała się Wiera Zwonariowa. Jednak w tym roku 24-letnia Rosjanka nie zdecydowała się na start na Dalekim Wschodzie. Jej absencja jest szansą dla Shuai Peng. Ubiegłoroczna finalistka może wywalczyć przed własną publicznością pierwszy tytuł w karierze. Jej droga do triumfu rozpoczyna się od konfrontacji z Angelą Haynes. Druga z chińskich gwiazd, której nazwisko początkowo widniało w turniejowej drabince, Jie Zheng, nie pojawi się na starcie. Druga rakieta Państwa Środka zmaga się z kontuzją lewego nadgarstka i musiała się wycofać z imprezy w Kantonie.

Najwyżej rozstawiona z imprezie została Anabel Medina Garrigues. 27-letnia Hiszpanka spotka się na inaugurację z japońską weteranką Kimiko Date Krumm. Warto zauważyć, iż na starcie w Kantonie zameldowała się Katarina Srebotnik. Zmagająca z licznymi kontuzjami Słowenka wraca do zawodowego cyklu. Pomimo spadku w rankingu i tak została rozstawiona z numerem cztery.

Pierwsze mecze turnieju głównego rozegrano już w poniedziałek. Do drugiej rundy awansowała jedyna rozstawiona, która pojawiła się na korcie, Olga Goworcowa. Białorusinka pokonała 3:6, 6:4, 7:5 reprezentantkę gospodarzy Xinyun Han. W pozostałych dwóch spotkaniach porażki poniosły Japonki. Yurika Sema musiała uznać wyższość Aleksandry Panowej. Z kolei Rikę Fujiwarę pokonała Akgul Amanmuradowa. Potężna tenisistka z Uzbekistanu zwyciężyła pewnie, 6:3, 6:2.

Wyniki pierwszej rundy singla:
Olga Goworcowa (Białoruś, 6) – Xinyun Han (Chiny, WC) 3:6, 6:4, 7:5
Aleksandra Panowa (Rosja) – Yurika Sema (Japonia) 6:2, 3:6, 7:6(7)
Akgul Amanmuradowa (Uzbekistan) – Rika Fujiwara (Japonia) 6:3, 6:2

Zobacz komplet poniedziałkowych wyników turnieju WTA w Kantonie!

US Open: drugie mistrzostwo w sezonie

/ Anna Wilma , źródło: usopen.org, foto: AFP

Lukas Dlouhy i Leander Paes zostali mistrzami wielkoszlemowego US Open w grze podwójnej mężczyzn. Rozstawieni z numerem cztery Czech i Hindus pokonali w decydującym starciu Mahesha Bhaupthiego i Marka Knowlesa.

Spotkanie finałowe na Louis Armstrong Stadium trwało sto dwadzieścia trzy minuty i było zdecydowanie świętem dla Indii. Na korcie, po przeciwnych stronach siatki, stanęli bowiem dwaj reprezentanci tego kraju: Mahesh Bhupathi w parze z tenisistą z Bahamów, Markiem Knowlesem i Leander Paes, któremu partnerował Czech Lukas Dlouhy. Zwycięstwo przypadło w udziale tym drugim, choć początkowe wydarzenia zapowiadały nieco inny scenariusz.

Bhupathi i Knowles, grający z trzecim numerem rozstawienia, zdominowali pierwszego seta. Ich rywale popełnili osiem niewymuszonych błędów i zostali dwukrotnie przełamanie. Wygrywających uderzeń więcej zapisano na koncie pary hindusko – czeskiej, ale to nie pozwoliło jej przejąć kontroli nad meczem. Ostatecznie po 37 minutach Mahesh i Mark prowadzili już 6:3.

Od tego momentu pojedynek finałowy przybrał zupełnie inny obrót. Różnice w statystykach były minimalne, ale jedno przełamanie więcej na korzyść Dlouhego i Paesa pozwoliło im wyrównać stan rywalizacji. W trzecim secie Bhupathi i Knowles nie mieli już nic do powiedzenia. Nie udało im się wykorzystać żadnego z trzech break pointów, zostali dwukrotnie przełamani, popełnili zdecydowanie za dużo niewymuszonych błędów. Po 44 minutach Lukas i Leander cieszyli się już ze wspólnego mistrzostwa na kortach Flushing Meadows. Wynik: 3:6, 6:3, 6:2.

Lukas Dlouhy i Leander Paes wygrali w tym roku już drugi wspólny turniej wielkoszlemowy. W czerwcu w Paryżu również wywalczyli mistrzostwo, pokonując Wesley’a Moodiego i Dicka Normana dokładnie takim samym wynikiem, czyli 3:6, 6:3, 6:2. W poprzednim sezonie Czech i Hindus również zagrali w finale w Nowym Jorku, ale ulegli w nim Mike’owi i Bobowi Bryanom. Lukas odnotwał jeszcze dwa inne finały wielkoszlemowe: w 2007 na Roland Garros i Flushing Meadows, obydwa z rodakiem Pavelem Viznerem.

Leander Paes swoją bogatą kolekcję triumfów otworzył w 1999 roku, wygrywając Roland Garros i Wimbledon z Maheshem Bhupathim. Z rodakiem triumfował w Paryżu ponownie w 2001, w 2006 został mistrzem US Open z Martinem Dammem i w tym roku okazał się najlepszy w Paryżu i Nowym Jorku z Lukasem Dlouhym. Poza tym ma na koncie cztery tytuły mikstowe (Wimbledon 1999 z Lisą Raymond, Australian Open 2003 i Wimbledon 2003 z Martiną Navratilovą, US Open 2008 z Carą Black) i pięć finałów w tej konkurencji (US Open 2001 z Lisą Raymond, Roland Garros 2005 z Martiną Navratilovą, US Open 2007 z Meghann Shaughnessy, Wimbledon i US Open 2009 z Carą Black).

Mahesh Bhupathi wygrał cztery turnieje Wielkiego Szlema w grze podwójnej (Roland Garros i Wimbledon 1999, Roland Garros 2001 z Leanderem Paesem i US Open 2002 z Maksem Mirnym), był w pięciu finałach (Australian Open i US Open 1999 z Leanderem Paesem, Wimbledon 2003 z Maksem Mirnym, Australian Open i US Open 2009 z Markiem Knowlesem). Ma na koncie siedem tytułów gry mieszanej (Roland Garros 1997 z Riką Hiraki, US Open 1999 z Ai Sugiyamą, Wimbledon 2002 z Jeleną Lichowcewą, Wimbledon 2005 z Mary Pierce, US Open 2005 z Danielą Hantuchovą, Australian Open 2006 z Martiną Hingis i Australian Open 2009 z Sanią Mirzą) i tylko jeden przegrany finał (Australian Open 2008 z Sanią Mirzą).

Mark Knowles wygrał w deblu: Australian Open 2002, US Open 2004 i Roland Garros 2007 z Danielem Nestorem, dochodził do finałów: Australian Open 1995, Roland Garros i US Open 1998, Roland Garros i Wimbledon 2002, Australian Open 2003 (z Danielem Nestorem) oraz Australian Open i US Open 2009 z Maheshem Bhupathim. W lipcu odniósł pierwsze zwycięstwo mikstowe – dokonał tego na kortach Wimbledonu razem z Anną Leną Groenefeld.

Finał debla:
L. Dlouhy, L. Paes (Czechy, Indie, 4) – M. Bhupathi, M. Knowles (Indie, Bahamy, 3) 3:6, 6:3, 6:2

Debliści w turniejach wielkoszlemowych 2009:
(imię i nazwisko (państwo) – zwycięstwa – finały – półfinały)
Lukas Dlouhy (Czechy) – 2 – 0 – 1
Leander Paes (Indie) – 2 – 0 – 1
Mike Bryan (Stany Zjednoczone) – 1 – 1 – 2
Bob Bryan (Stany Zjednoczone) – 1 – 1 – 2
Daniel Nestor (Kanada) – 1 – 0 – 1
Nenad Zimonjić (Serbia) – 1 – 0 – 1
Mahesh Bhupathi (Indie) – 0 – 2 – 0
Mark Knowles (Bahamy) – 0 – 2 – 0
Wesley Moodie (RPA) – 0 – 1 – 1
Dick Norman (Belgia) – 0 – 1 – 1
Maks Mirnyj (Białoruś) – 0 – 0 – 1
Andy Ram (Izrael) – 0 – 0 – 1
James Blake (Stany Zjednoczone) – 0 – 0 – 1
Mardy Fish (Stany Zjednoczone) – 0 – 0 – 1
Łukasz Kubot (Polska) – 0 – 0 – 1
Olivier Marach (Austria) – 0 – 0 – 1

Polacy odlecieli na Puchar Davisa

/ Maciej Weber , źródło: Korespondencja Maciej Weber, foto:

Od piątku do niedzieli polska reprezentacja tenisowa walczyć będzie w Liverpoolu z Wielką Brytanią o utrzymanie w Grupie I Strefy Euroafrykańskiej. Gospodarzy wzmocni numer 2 rankingu ATP Andy Murray. – Ktokolwiek stanie po drugiej stronie siatki jest do ogrania – zadeklarował kapitan naszej ekipy Radosław Szymanik

Polacy w tych rozgrywkach mierzyli się z Brytyjczykami siedmiokrotnie. Nie wygrali ani razu, teraz też nie są faworytami. Ostatni mecz odbył się 18 lat temu na kortach Legii w Warszawie. Wówczas Brytyjczycy zwyciężyli 4:1. – Nie jesteśmy faworytami, ale jedziemy tam wygrać. Dopóki mecz się nie rozpocznie wszyscy mają po 50 procent szans. Zawodnicy są gotowi na to pierwsze zwycięstwo w historii – śmiało deklarował Szymanik.

Polską reprezentację tworzą Michał Przysiężny i Jerzy Janowicz oraz eksportowy debel Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski. Przysiężny ma na koncie wygrane dwa mecze singlowe przeciwko Białorusinom przed rokiem, a także ćwierćfinał Orange Prokom Open. Dwa lata temu był pierwszym polskim tenisistą od czasu Wojciecha Fibaka, który w singlu przeszedł przez eliminacje US Open. Niestety, jego karierę często przerywają kontuzje. – Na szczęście z moim zdrowiem obecnie wszystko w porządku. Nie miałem może ostatnio porywających wyników, ale jestem na mecz z Brytyjczykami bardzo skoncentrowany – powiedział tuż przed odlotem. Polacy do Anglii odlecieli bowiem już rano w poniedziałek.

Jednym z największych osiągnięć Janowicza jest z kolei pokonanie we wspomnianym meczu z Białorusią utytułowanego Maksa Mirnego. We wrześniu ubiegłego roku dotarł do półfinału Pekao Open. Wystąpił w dwóch finałach wielkoszlemowych turniejów dla juniorów: US Open 2007 i Roland Garros 2008. – To wszystko prawda, ale szczególnie lubię grać dla reprezentacji w Pucharze Davisa. Nie mogę już się doczekać tego spotkania z Brytyjczykami – powiedział Janowicz.

Główną nadzieją gospodarzy jest finalista US Open z zeszłego roku Andy Murray. W ostatnich meczach Pucharu Davisa nie występował, jednak w obliczu spadku zdecydował się wspomóc drużynę. Obok niego skład tworzą Ross Hutchins oraz Joshua Goddell i James Ward. Wszyscy grają na poziomie challengerów, a więc są do pokonania.

Jak to często bywa w spotkaniach Pucharu Davisa o wszystkim może zadecydować gra deblowa. A tu mamy Marcina Matkowskiego i Mariusza Fyrstenberga – jedną z najlepszych par świata. – Będzie cała hala, z 5 tysięcy ludzi, a dla nas to dobrze. Ostatnio nie popisaliśmy się w US Open. Tym bardziej liczymy więc na przełamanie – powiedział Matkowski. – To, że gramy w hali to dla nas dobrze, bo właśnie w halach odnosiliśmy największe sukcesy. Warunki będą dla nas sprzyjające – podtrzymywał optymizm Fyrstenberg.

Drużynie w podróży po raz pierwszy towarzyszy niedawno wybrany prezes Polskiego Związku Tenisowego Jacek Kseń. – Drużyna ma wszystko co potrzebne do odniesienia sukcesu. Dobry sprzęt, sponsorów, dobrych zawodników – oświadczył.

Czy sam optymizm wystarczy do odniesienia zwycięstwa? Przed odlotem, podczas zorganizowanej na Okęciu konferencji prasowej, zawodnikom puszczono fragment relacji radiowej z meczu Polaków z Brytyjczykami, prowadzonej przez Bohdana Tomaszewskiego. Wtedy Polacy ulegli 2:3. Najniżej w historii, ale i tak jednak była to porażka.

US Open: Clijsters mistrzynią!

/ Michał Jaśniewicz , źródło: usopen.org/sonyericssonwtatour.com, foto: AFP

Kim Clijsters została pierwszą matką od 28 lat, która sięgnęła po wielkoszlemowy tytuł. W finale US Open Belgijka pokonała Dunkę, polskiego pochodzenia, Carolinę Wozniacki 7:5, 6:3.

Clijsters wróciła na korty Flushing Meadows po czterech latach przerwy. W 2005 roku Belgijka zdobyła tu swój pierwszy wielkoszlemowy tytuł. Od tego czasu pochodząca z Bilzen tenisistka z różnych powodów w Nowym Jorku nie startowała. W 2007 roku podjęła decyzję o zakończeniu swojej kariery. Clijsters wyszła za mąż, urodziła córkę i zdecydowała się wrócić na korty. Belgijka przed US Open wystąpiła w Toronto i Cincinnati, już tam sygnalizując jak groźna będzie dla czołówki.

Ukoronowaniem powrotu na korty okazał się jednak turniej wielkoszlemowym w Nowym Jorku. W drodze do finału Clijsters pokonała m.in. Venus i Serenę Williams, a także Marion Bartoli. W meczu o tytuł Belgijce przyszło się zmierzyć z rozstawioną z numerem dziewięć Caroliną Wozniacki, której oboje rodzice są Polakami. Reprezentantka Dani przed tegorocznym US Open nie doszła w żadnym turnieju wielkoszlemowym dalej niż do czwartej rundy.

Spotkanie finałowe od początku stało na wysokim poziomie, chociaż nie brakowało nerwowości w poczynaniach obu tenisistek. W pierwszym secie doszło do aż siedmiu przełamań. Wozniacki serwowała przy stanie 5:4, ale zwycięstwa przypieczętować nie zdołała i przegrała 5:7. Druga partia miała przebieg diametralnie inny. Doszło w nim tylko do jednego breaka, którego wywalczyła Clijsters w szóstym gemie. Wozniacki nie miała w tej odsłonie nawet jednej szansy na przełamanie. Spotkanie finałowe trwało godzinę oraz trzydzieści trzy minuty.

„To było dla mnie niezwykle ekscytujące. Naprawdę nie miałam tego w planach. Chciałam tylko zagrać w tych trzech turniejach i poczuć całą tą atmosferę raz jeszcze. Chcę podziękować USTA za przyznanie mi dzikiej karty,” powiedziała podczas ceremonii dekoracji Clijsters. „Caroline jest taką wspaniałą fajterką. Tenis kobiecy powinien być dumny, że ma takie wspaniałe tenisistki jak ona.”

Carolina Wozniacki przed US Open była najwyżej sklasyfikowaną tenisistką, która nigdy nie grała w ćwierćfinale wielkoszlemowym. W Nowym Jorku 19-letnia Dunka zdołała nie tylko odczarować tą fazę zmagań, ale doszła aż do samego finału. Po drodze pokonała m.in. Swietłanę Kuzniecową oraz reprezentantkę gospodarzy Melanie Oudin.

„Nie doszłabym tak daleko, gdyby nie wy,” zwróciła się po meczu do nowojorskiej publiczności Wozniacki. „Kim jest naprawdę świetną dziewczyną. Jestem bardzo podekscytowana, że wróciła. Niestety pokonała mnie dziś, ale zagrała wspaniały mecz i zasłużyła na to trofeum.”

Wynik finału:
Kim Clijsters (Belgia) – Caroline Wozniacki (Dania, 9) 7:5, 6:3

Federer w US Open: piłka mojego życia

/ Mateusz Grabarczyk , źródło: usopen.org, foto: AFP

Roger Federer znów zagra o zwycięstwo w turnieju wielkoszlemowym. Tym razem stanie przed szansą zdobycia szesnastego tytułu z tego cyklu i szóstego z rzędu w Nowym Jorku. Szwajcar pokonał w półfinale Novaka Djokovicia 7:6(3), 7:5, 7:5. Przeciwnikiem geniusza z Bazylei będzie Juan Martin Del Potro. 20-latek z Tandil rozbił Rafaela Nadala, wygrywając w trzech setach – w każdym oddał Hiszpanowi dwa gemy.

„To była chyba piłka mojego życia” – powiedział Roger Federer tuż po wywalczeniu awansu do finału US Open 2009. Przy stanie 2:0 w setach, 6:5 w trzeciej partii i 30-15 przy serwisie Novaka Djokovicia Szwajcar dobiegł do bardzo dobrego drop shota rywala, odegrał go, a potem pędził do piłki po lobie przeciwnika i jedyne, co mógł zrobić, to zagrać pomiędzy nogami. To właśnie uczynił, mijając w ten sposób bezradnego i zdezorientowanego Serba, stojącego przy siatce, zdobywając tym samym piłkę meczową. Publiczność na Arthur Ashe Stadium wstała i zaczęła bić brawo wielkiemu mistrzowi, a sam mistrz uniósł rękę w geście triumfu, bo takie zagrania nie zdarzają się codziennie.

Nie da się ukryć, że dziś niemal wszystkie oczy polskich kibiców zwrócone są w stronę Izmiru, gdzie nasi siatkarze zdobyli historyczny tytuł mistrzów Europy. Ale dzień 13 września 2009 roku obfitował w wiele innych wspaniałych sportowych wydarzeń. Podczas gdy podopieczni Daniela Castellaniego walczyli o złoto z Francuzami, Rafael Nadal i Juan Martin Del Potro toczyli bój o awans do finału US Open. Rozstawionemu z trójką Hiszpanowi nigdy jeszcze nie udało się wedrzeć do decydującego meczu na kortach Flushing Meadows. Nie inaczej było i dzisiaj, bowiem 20-letni Argentyńczyk z Tandil pokonał 23-letniego „Rafę” 6:2, 6:2, 6:2, osiągając życiowy sukces.

Początek ich pojedynku był niesamowity. Genialne i bardzo długie wymiany, niewiele błędów i walka na całego. Chyba każdy kibic tenisa marzyłby o takim widowisku. Już na starcie pojawiały się szanse na przełamanie serwisu – zarówno dla Nadala jak i Del Potro, ale pierwszym, który zdobył przewagę w postaci breaka był Argentyńczyk, który wygrał podanie rywala w czwartym gemie, kiedy to Nadal przestrzelił prostego woleja. Hiszpan nie zdołał odrobić straty. Co więcej, w końcówce jeszcze raz przegrał własny serwis i uległ 2:6. Drugi set wyglądał podobnie. Rafa znów miał kilka okazji na przełamanie przeciwnika, ale znów ich nie wykorzystał. Za to Del Potro dopiął swego. Z siedmiu szans na breaka zamienił dwa i ponownie wygrał 6:2. Trzecia partia była najkrótsza. 11 uderzeń kończących przy zaledwie sześciu Nadala dała Argentyńczykowi sporą przewagę. Mylił się rzadko i był cały czas skoncentrowany. Wszystko to zaprocentowało. Zdobył dwa przełamania i po raz trzeci tego popołudnia wygrał seta 6:2, a ponieważ był to trzeci wygrany set awansował do wielkiego finału amerykańskiego turnieju. Nadal powtórzył sukces sprzed roku, kiedy to także potknął się na ostatniej prostej. Wtedy jego pogromcą był Andy Murray.

Federer  swój półfinał zaczął źle, ale skończył jak zwykle. Przegrywał już 1:4, a mimo to odrobił stratę przełamania i pierwszą partię zapisał na swoje konto. Wszystko rozstrzygnęło się w tie breaku, w którym Szwajcar od początku miał inicjatywę. Stracił ją tylko na chwilę, kiedy Djoković doprowadził do remisu 2-2. Potem geniusz z Bazylei znów odskoczył i wygrał 7-3. W drugim secie Szwajcar dyktował warunki. Gra była wyrównana, ale to Federer częściej atakował i notował znacznie więcej uderzeń kończących. Fantastycznie spisywał się także przy siatce, wygrywając 15 z 17 akcji. Kropkę nad i postawił w samej końcówce, przełamując Djokovicia w dwunastym gemie, co od razu oznaczało zwycięstwo w secie. W trzeciej partii Federer kontynuował niezłą, ale nie rewelacyjną, grę. Miał więcej piłek bezpośrednio wygranych i tyle samo niewymuszonych błędów co rywal. A końcówka? Znów niesamowita. Najpierw to Djoković miał dwa break pointy, ale żadnego nie wykorzystał. Szwajcar wyszedł z opresji i wygrał gema. Przy stanie 6-5 zmobilizował się i tak jak w drugim secie przełamał przeciwnika w samej końcówce. Piłkę meczową wywalczył sobie wspomnianym już genialnym, jak na geniusza przystało, minięciem wykonanym między nogami. Publiczność na Arthur Ashe Stadium wstała i oklaskiwała cudowne zagranie Szwajcara, a stojący przy siatce Djoković rozłożył bezradnie ręce i zrobił wymowną minę, mówiąco: „no i co ja mam zrobić?”. Chwilę potem Federer zagrał kapitalny wygrywający forhend, kończąc tym samym spotkanie. W poniedziałek będzie walczył o swój szósty z rzędu tytuł w Nowym Jorku.

Dziś rozegrano też finał gry podwójnej. Tytuł wywalczyli Lukas Dlouhy i Leander Paes, którzy 3:6, 6:3, 6:2 pokonali Mahesha Bhupathiego i Marka Knowlesa.

Wyniki półfinałów:
Roger Federer (Szwajcaria, 1) – Novak Djoković (Serbia, 4) 7:6(3), 7:5, 7:5
Juan Martin Del Potro (Argentyna, 6) – Rafael Nadal (Hiszpania, 3) 6:2, 6:2, 6:2

Zobacz komplet wyników panów z US Open